Informationavenger

Αυτές τις μέρες ασχολούμε με το περιεχόμενο μιας παρουσίασης. Οι αναμνήσεις απο τον  καιρό που έκανα τα πρώτα μου βήματα στον χώρο μας γίνονται αρκετά έντονες. Οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που ζούσαμε…αλλά κυρίως οι άνθρωποι.

Αν κάνετε κλικ εδώ θα μπορέσετε να διαβάσετε την εισήγηση του πρώτου μου διευθυντή. Ο William Ε. Hannaford Jr. βρίσκεται στις ΗΠΑ και διδάσκει online μαθήματα φιλοσοφίας για το Πανεπιστήμιο του Maryland.

Δεν χρειάζεται να μιλήσω εγώ για τον άνθρωπο αυτό…διαβάστε την εισήγησή του και θα καταλάβετε πολύ περισσότερα απο τις δικές μου, φτωχές λέξεις.

Κάποια στιγμή στην δουλειά, Τρίτη ή Τετάρτη. Η βιβλιοθήκη έχει γεμίσει μικρά παιδιά δημοτίκου..Γίνεται ξενάγηση απο συνεργάτες, κάνουν ερωτήσεις και έρχεται η ώρα που πρέπει να φύγουν. Εγώ εκείνη την ώρα πηγαίνω τρεχάτη σε μια συνάντηση και όσο μπαίνω στο γραφείο της προϊσταμένης μου ακούω συζήτηση ενος μικρού κοριτσιού που ειχε μεινει πίσω με την δασκάλα της καθώς προχωρούν προς την έξοδο.

Ρωτάει το κοριτσάκι:

“Γιατί έχει τοσα πολλά βιβλία;”

Η δασκάλα απαντά:

“Τα φυλάνε για να μην χαθούν. Είναι σαν ψυγείο βιβλίων”

Έμεινα στήλη άλατος…Σκέφτομαι…αν έχουν τέτοια γνώμη οι δάσκαλοι..τότε τι να πουν τα μικρά παιδάκια..

Είναι απο τις φορές που σας ομολογώ πως αισθάνομαι ενοχές που δεν άνοιξα το στόμα μου…ας όψεται η συνάντηση..

Διακοπές τέλος εδώ και τουλάχιστον ενα μήνα αλλά η πολύ δουλειά τρώει τον αφέντη..Σε 3 μέρες τελειώνει ενας γεμάτος Σεπτέμβρης. Νέες γνωριμίες, καινούργιες εμπειρίες, προβληματισμοί..η ζωή μοιάζει να βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.

Και μιλώντας για αλλαγή οι σκέψεις γυρίζουν αναπόφευκτα γύρω απο τις εξελίξεις στον κλάδο μας. Μόλις χθες επέστρεψα απο το 17ο πανελλήνιο συνέδριο ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών. Απο οργανωση ήταν ενα πολύ καλό συνέδριο. Αλλά μετά απο ενα συνέδριο τι είναι αυτό που μένει στον καθένα μας ώς απόσταγμα όσων άκουσε, έμαθε και είδε? Όσες φορές καταφέρνω να παρευρίσκομαι προσπαθώ να μετρήσω πόσα πράγματα άλλαξαν στον κλάδο μας μέσα σε ένα χρόνο απο το προηγούμενο συνέδριο. Πόσα καταφέραμε συλλογικά? ή μήπως τελικά συνεχίζουμε ο καθένας μόνος/η την πορεία του στον χώρο? Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στις πεσιμιστικές μους σκέψεις για την εξέλιξη των βιβλιοθηκών στην Ελλάδα και απο την άλλη μαθαίνω οτι θα συμβουν πράγματα που αν τα αθροίσουμε δίνουν την αίσθηση οτι κάτι κινείται.

Εκτός απο το συνέδριο των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, που μέχρι τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ακόμη δεν έχει βρεί φιλοξενία για του χρόνου -δεν υπάρχουν και λεφτά εξάλλου- θα πραγματοποιηθεί ενα συνέδριο νομίζω αρχές Δεκέμβρη για τις Δημοτικές βιβλιοθήκες, στον Βόλο τον Οκτώβριο για την πληροφοριακή παιδεία, του χρόνου τον Μάρτιο ενα άλλο για τις Βιβλιοθήκες και την Δια Βίου Μάθηση, τον Δεκέμβριο φέτος στο Ινστιτούτο Γκαίτε Θεσσαλονίκης μια εσπερίδα για την αρχιτεκτονική των βιβλιοθηκών, το συνέδριο ECDL στην Κέρκυρα του χρόνου τον Σεπτέμβριο.

Ο προβληματισμός για την πορεία μας δεν έχει τέλος και δεν νομίζω πως θα πρέπει να έχει αν θέλουμε να κάνουμε πράγματα στον χώρο μας που θα μας πάνε ένα βήμα μπροστά. Γράφοντας όλα τα παραπάνω μου έρχεται συνειρμικά μια φράση που θα βρείτε στο βιβλιο του Michael Gorman Our Singular strengths: medidations for librarians. στην σελ. 73 ξεκινάει γράφοντας: I once heard a speaker say ‘Change makes you stupid’ a dramatic way of making the point that we gain experience and knowledge in a job over the years and then the job changes.Bingo!-all that experience and knowledge count for nothing.

Το επάγγελμα μας αλλάζει αλλά δεν ξέρω πόση διάθεση για ουσιαστική αλλαγή έχουμε εμείς οι βιβλιοθηκονόμοι. Δεν ξέρω ποσο διατεθιμένοι είμαστε να αποδείξουμε στην πράξη όσα λέμε στα πηγαδάκια ως παράπονα μεταξύ μας για το που πάμε. Δεν ξέρω αν ελλοχεύει πίσω απο όλα ο φόβος (για ποιο πράγμα?) ή απλά είναι σύμπτωμα ωχαδελφισμού. Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις βιβλιοθήκες στις οποίες εργαζόμαστε σαν χώρους αλλά και σαν concept τότε νομίζω πως θα συνεχίσουμε να τις βλέπουμε σαν ‘ιερές αγελάδες’ για πολύ καιρό.

Ένα βίντεο του 1947 παραγωγής της αμερικανικής κυβέρνησης που παρουσίάζει το επάγγελμα του βιβλιοθηκονόμου σε μαθητές. Γυρίστηκε στο κολέγιο της πολιτείας Iowa.

Το βίντεο αυτό διαρκεί περίπου 10′ και δείχνει πώς ήταν παλιά η δουλειά ενος βιβλιοθηκονόμου και μπορούμε μόνοι μας να κάνουμε τις συγκρίσεις για να καταλάβουμε πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Παρόλα αυτά όσο το σκέφτομαι απο τότε εώς τώρα δεν έχει αλλάξει η δουλειά μας στην ουσία της όσο τα μέσα που χρησιμοποιούμε για να την κάνουμε.